Ken je dat? Je zit ’s avonds op de bank en wilt heerlijk genieten van even niets. De kinderen liggen al op bed en je hebt eindelijk even tijd voor jezelf.
En dan. Ineens denk je aan iemand aan wie je had toegezegd iets uit te zoeken. Helemaal vergeten. Kak!
Je probeert die gedachte weer los te laten en maakt een kop kruidenthee voor jezelf. Vervolgens schiet er iets anders door je hoofd: een klacht van een klant waar je nog opvolging aan zou geven. Daar moet je morgenvroeg echt even mee beginnen.
Je gaat weer op de bank zitten, maar een deel van jou is nog op je werk.
Je vraagt je af waarom dat werk maar door je hoofd blijft zingen. Dat moet je toch kunnen loslaten? Die steeds terugkerende werkdingetjes lijken wel irritante reminders van Outlook. Je probeert ze weg te drukken en zet een leuke film op.
Maar waarom lukt het niet om die stroom van gedachten te stoppen? Al die dingen die nog aandacht vragen hebben blijkbaar nergens een plek waar ze tot morgen kunnen wachten. Dus probeert je hoofd ze maar te onthouden. En dat begint aardig vol te raken.
Je hoofd is ongemerkt een takenlijst geworden. Alles wat nog aandacht vraagt en nergens betrouwbaar is vastgelegd, probeert je geheugen voor je vast te houden.
Je kortetermijngeheugen raakt daardoor overbelast, omdat het voortdurend moet bewaken wat je wilt onthouden.
We kunnen niet van ons hoofd verwachten dat het alles onthoudt alsof het een computer is.
Rust ontstaat wanneer je erop kunt vertrouwen dat wat nog aandacht vraagt ergens is vastgelegd en niet verloren gaat.
Wat houdt jouw hoofd vanavond nog voor je vast?