Vorige week herstelde ik van een stevige verkoudheid.
Mijn hoofd deed pijn, voelde onrustig en vroeg aandacht. Mijn keel was pijnlijk, ik hoestte veel. Mijn lichaam gaf een duidelijk signaal: stop.
Mijn hoofd wilde nog van alles. Mijn lichaam vertelde iets anders.
Ziek zijn komt nooit gelegen. Het past nooit in de planning. En toch blijkt het achteraf bijna altijd het juiste moment te zijn. Het was nodig.
Het duurde zo’n twee dagen voordat ik me werkelijk kon overgeven aan het proces. Of beter gezegd: aan het proces van herstellen.
“Het lichaam liegt nooit,” leerde ik als kind van mijn moeder.
Die wijsheid kennen is één ding. Ernaar leven is iets anders.
Uiteindelijk duurde het herstel een volle week.
Waarom is stoppen zo lastig?
Stoppen wordt vaak gezien als opgeven.
Als een gebrek aan discipline. Als niet professioneel.
We hebben geleerd om door te gaan.
Niet geleerd wanneer te stoppen.
Wat gebeurt er als je te lang doorgaat?
Je energie lekt weg. Je focus verdwijnt.
Gesprekken worden vlak. Ze komen niet meer uit het hart, niet meer uit gevoel, maar uit een soort overlevingsstand. Het werk voelt zwaar, terwijl dat niet hoeft.
Het is geen drama. Je bent geen slachtoffer. Je kunt het simpelweg waarnemen. En erkennen.
Op tijd stoppen is persoonlijk leiderschap
Op tijd stoppen vraagt luisteren. Naar jezelf. Naar je lichaam. Naar je energie.
Het vraagt dat je je grenzen voelt en serieus neemt.
En dat je verantwoordelijkheid neemt voor kwaliteit — van je werk én van jezelf.
Op tijd stoppen is geen pauze van je werk.
Het is onderdeel van je werk.
Wat ontstaat er als je wél stopt?
Dan ontstaat er ruimte. Rust. Helderheid.
En daarna komt de beweging vanzelf weer terug. Het werk gaat weer stromen. Met meer plezier, meer scherpte, meer aanwezigheid.
Steeds opnieuw ervaar ik: Zodra ik stop met forceren, ontstaat er beweging.
Waar ga jij nog door, terwijl je eigenlijk al weet dat stoppen wijzer is?
En wat zou er gebeuren als je daar vandaag gehoor aan geeft?